Хуб, бародару хоҳарони нимнигор умуман хешу табори надоранд, аз ин рӯ онро чизи бад ё бадахлоқӣ ҳисоб кардан мумкин нест. Тааҷҷубовар нест, ки як бача ва духтари калонсол, ки шарикони доимии ҷинсӣ надоранд ва қариб ҳамарӯза дар атрофи ҳамдигар ҳастанд, ногаҳон худро дар сатҳи ҷинсӣ ба ҳамдигар ҷалб карданд. Бо назардошти он, ки ин ба духтар писанд омад (ба бача пас савол нест), ман фикр мекунам, ки онҳо гоҳ-гоҳ ба ин гуна кор машғул мешаванд.
Ин як вуруди дукарата малламуй аст, бешубҳа, тааҷҷубовар нест, дӯсти вай дар ин тиҷорат таҷрибаи болотар аз боми даст. Бо як зарбаи дукарата вай ба осонӣ мубориза мебурд, ки гӯё барои ду марди худ якбора як чизи маъмулӣ буд. Вай маккандаи хуб аст, хуб мемакад ва конча барои ӯ монеа нест, ба ман он навъҳое маъқул аст, ки аз ин чизи хурд парешон нестанд. Ба ман маъқул аст, ки онҳо аз ин чизҳои хурд парешон нашаванд, ё шумо вақт надоред, ки дарҳол ҷанҷол кунед ва парешон шавед ва ин парвое надорад.
Ман мард.